باید فراموشت کنم چندیست تمرین میکنم

من میتوانم میشود!آرام تلقین میکنم

حالم نه خوب نیست...تا بعد بهتر میشود

فکری برای این دل تنهای غمگین میکنم

من می پذیرم رفته ای و برنمیگردی همین

خود را برای درک این صدبار تحسین میکنم

کم کم ز یادم میروی این روزگارو رسم اوست

این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین میکنم

نمی دانم روزی که اسرافیل

در روزگاری که لبخند آدمها بخاطر شکست توست،
برخیز تا بگریند

اولین روز 

بارانی را به خاطر داری؟
غافلگیر شدیم
چتر نداشتیم
خندیدیم
دویدیم
و به شالاپ شلوپ‌های گل آلود 

عشق ورزیدیم

دومین روز 

بارانی چطور؟
پیش‌بینی‌اش را کرده بودی
چتر آورده بودی
من غافلگیر شدم
سعی می‌کردی من خیس نشوم
و شانه سمت چپ تو کاملاً خیس بود

سومین روز چطور؟
گفتی سرت درد میکند
حوصله نداشتی سرما بخوری
چتر را کاملاً بالای سر خودت گرفتی
و شانه راست من کاملا خیس شد

و چند روز پیش را چطور؟
به خاطر داری؟
که با یک چتر اضافه آمدی
و مجبور بودیم برای اینکه پین‌های چتر توی چش و چالمان نرود دو قدم از هم دورتر برویم

فردا دیگر برای قدم زدن نمی‌آیم.
تنها برو!

چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم تمام عمر قفس می بافت اما به فکر پریدن بود

موهايم را آنقدر كوتاه ميكنم تا خاطره انگشتانت را از ياد ببرم........ء