نه اسمش عشق است ..... نه علاقه .....نه حتی عادت .....حماقت محض است دلتنگ کسی باشی که دلش باتو نیست.

دل تنگ که باشی خود خدا هم بیاید تالحظه ای خوش بگذرد و فراموش کنی......نمیشود......... تودلت تنگ است تنگ همان یک نفر........تا نیاید تا نباشد.............هیچ چیز درست نمیشود

باید از عشق تو بسازم غزلی قابل تو

غزلی ناب و صمیمانه به وزن دل تو

دلی از جنس بهار که فقط یاد تو باد

سبز باشی و دلت خانه ی پاییز مباد!!!!!

اینو نزدیکای ظهر داشتم قایمکی به دور از چشم صاحب کارم واست می نوشتم  یهو دیدم عین جن بالاسرم وایساده!!!!!!!!!!!!

تقدیم براي دوست گل هميشه بهارم

خدایا: ای مهربانترین مهربانان...

کسی که به شوق تو می خواهد پرواز کند، تو پر و بالش باش...

کسی که به شوق تو می روید، تو آبش باش...

کسی که از سوز دل با تو سخن می گوید، تو زبانش باش...

کسی که تو را بی آنکه بداند جستجو می کند، تو مقصد و مقصودش باش...

کسی که تو را صدا می کند، تو ندایش باش...

کسی که تو را عشق می ورزد، تو معشوقش باش...

تا كجاي قصه ها بايد ز دلتنگي نوشت تا به كي بازيچه بودن در دو دست سرنوشت تا به كي با ضربه هاي درد بايد رام شد يا فقط با گريه هاي بيقرار ارام شد بهر ديدار تو اي دوست تا به كي در انتظار خسته ام از زندگي با غصه هاي بيشمار

به سراغ مـــن اگر مي آيي

تنــد و آهســته چه فرقي دارد؟

تــــــو به هر جور دلت خواست بـــــيا !

مثل سهراب دگر ، جنس تنهايي من "چينــي نيست"، که ترک بردارد

مثل آهــــن شده است ،

تـــــو فقط . . . . زود بيا

در دیده ما نقش رخ دوست اگر نیست

یادش به دلم لحظه ای از سینه جدا نیست

در سینه ی بی کینه ی ما نقش تو جاریست

هر چند که در دیده ی ما جای تو خالیست

دلم گرفته به اندازه وسعت تمام دلتنگی های عالم
شیشه قلبم آنقدر نازك شده كه با كو چكترین تلنگری میشكند
دلم می خواهد فریاد بزنم ولی واژهای نمی یابم كه عمق دردم را در فریاد منعكس كند
فریادی در اوج سكوت كه همیشه برای خودم سر داده ام
دلم به درد می آید وقتی سر نوشت را به نظاره می نشینم كاش می شد پرواز كنم پروازی بی انتها تا رسیدن به ابدییت...................
كاش می شد در میان هجوم بی رحمانه درد خودم را پیدا كنم
نفرین به بودن وقتی با درد همراه است
بغض کهنه ای گلویم را می فشارد به گوشه ای پناه می برم
ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند.  

من از این فاصله ها دلگیرم

بی تو اینجا چه غریبانه شبی می میرم

ساعت گریه و غم هیچ نمی خوابد و من

در الفبای زمان خسته ی این تقدیرم

سالی ست که می خواهم از اینجا بروم

ولی افسوس که در قلب زمین زنجیرم

در غم عشق ندانسته ی خویش

روی سجاده ی احساس تو ... "جان" می گیرم 

اگر نسیمی شانه هایت را نوازش کرد بدان ان هوای دل من است که به یادت می وزد

چشمهاییش بوی از نیرانگ داشت

دل دریغا سنیه ی از سنگ داشت

با دلم انگار قصد جنگ داشت

گویی از با من نشستن ننگ داشت

عاشقم من.عاشقم من

قصد هیچ انکار نیست

نیک با عاشق نشستن عار نیست

کار او اتش زدن من سوختن

در دل شب چشم بر در دوختن

من خریدن ناز او نفروختن

باز اتش در دلم افروختن

سوختن در عشق را ازبر شدیم

اتشی بودیمو خاکستر شدیم